Audio generowane przez AI (Readerr) - może zawierać błędy
Opracowanie przy pomocy sztucznej inteligencji na podstawie informacji hiszpańskojęzycznych. Źródło pod artykułem.
Przewodnicząca stowarzyszenia senegalskiego DIAPO na Teneryfie, Awa Diop Pathe Ndiaye, twierdzi, że emigracja z Senegalu w najbliższych tygodniach i miesiącach będzie nadal intensywnie zmierzać w kierunku El Hierro – mimo chwilowego zatrzymania w ostatnich dniach spowodowanego kontrolami prowadzonymi przez marynarkę wojenną u wybrzeży Senegalu. Powodem są brak perspektyw ekonomicznych i społecznych w afrykańskim kraju.
„Albo dopłyniemy, albo zginiemy”
– Albo dopłyniemy, albo umrzemy – podsumowuje w rozmowie z Europą Press, opisując, dlaczego szczególnie wśród młodych Senegalczyków panuje pragnienie, by wsiąść do łodzi typu cayuco i wyruszyć najgroźniejszym szlakiem migracyjnym na świecie. To przeprawa trwająca od ośmiu do dziesięciu dni, która przy sprzyjającej żegludze kończy się na najbardziej wysuniętej na zachód wyspie archipelagu kanaryjskiego.
Jak podkreśla, ludzie „nie boją się już śmierci”, mimo że doskonale zdają sobie sprawę z „niebezpieczeństwa” trasy. Wychodzą z założenia, że skoro „prędzej czy później” każdy umrze, to lepiej „wsiąść do małej łodzi” i spróbować zapewnić „przyszłość” swojej rodzinie.
Przyczyny: ryby, praca i presja społeczna
Awa, mieszkająca na Teneryfie od ponad 30 lat, wskazuje, że wszyscy emigrujący Senegalczycy „szukają lepszego życia, możliwości pracy i nieco bezpieczniejszej przyszłości”, ale zaznacza, że „nie wszyscy wyjeżdżają z tego samego powodu”. Wyjaśnia, że jednym z głównych sektorów gospodarki kraju jest rybołówstwo rzemieślnicze, które jednak cierpi z powodu przełowienia praktykowanego przez zagraniczne floty. To utrudnia i zmniejsza połowy lokalnych rybaków, co bezpośrednio odbija się na diecie mieszkańców.
Poza tym w wielu innych sektorach gospodarki „brakuje miejsc pracy” i „ brakuje możliwości” – do tego stopnia, że wielu migrantów przybywających na Kanary „ma wykształcenie” i „twierdzi, że nie może godnie wykonywać swojego zawodu w Senegalu”.
Jednak „najgorsza” – jak mówi – jest „presja rodzinna i społeczna”. Kto osiągnie „sukces” i zdoła pomóc rodzinie, wysyła pieniądze lub remontuje dom rodziców, staje się „efektem magnesu” dla pozostałych. – To sami rodzice popychają dzieci do wyjazdu, żeby naśladowały sąsiada – wskazuje, podając jako przykład zdjęcie młodego człowieka przed rozświetlonym budynkiem w środku nocy albo kogoś, kto robi sobie selfie w centrum handlowym, kupując markowe trampki. – To są efekty magnesu i to jest także jeden z głównych powodów, dla których młodzi ludzie również wybierają małą łódź – tłumaczy.
Polityczny paraliż w Senegalu
Oprócz problemów ekonomicznych i społecznych Awa zwraca uwagę, że w Senegalu istnieje także „problem polityczny”, ponieważ dwa lata temu do władzy doszło „dwóch domniemanych przyjaciół, którzy obiecali wszystkim młodym ludziom poprawę warunków życia wszystkich Senegalczyków”. Dziś są jednak „skłóceni i w połowie poróżnieni” – mówi, odnosząc się do prezydenta Bassirou Diomaye Faye i odsuniętego premiera Ousmane Sonko.
– To dwie pierwsze instytucje Senegalu – Sonko przewodniczy Zgromadzeniu Narodowemu – a jeśli dziś najważniejsze instytucje się nie dogadują, hamuje to całą gospodarkę Senegalu. Od prawie dwóch lat wszystko w Senegalu stoi w miejscu – stwierdza.
Dlatego rozumie, że młodzi ludzie są „już zmęczeni czekaniem” od dwóch lat na „coś, co im obiecano”, a czego „nie widzą”. Stąd te masowe wyjazdy, które – przynajmniej w ostatnich dniach – blokuje senegalska marynarka wojenna. – Proszę sobie wyobrazić, gdyby przekroczyli granicę, byłoby jeszcze gorzej – przyznaje.
Wizy zamiast łodzi
Aby ukrócić nielegalną migrację, nie ma wątpliwości, że trzeba „usprawnić” system wiz. Jest przekonana, że „ktoś, kto płaci za bilet” lotniczy, przyjeżdża do Europy i „nie znajduje przyszłości, której szukał”, wróci do domu „spokojnie”. Ale ten, kto przybył „ryzykując życie i nie znajduje tego, czego szukał”, czuje „wstyd” przed powrotem i decyduje się tułać po ulicach.
Stygmatyzacja i cień rasizmu
Awa żałuje również, że w związku z masowym napływem Senegalczyków na El Hierro pojawia się pewna „stygmatyzacja” wobec społeczności już osiedlonej w archipelagu. – Szkoda, że ludzie, którzy żyją tu godnie, nagle zostają wciągnięci w proces rasizmu – w cudzysłowie – który nigdy nie istniał między społecznością senegalską a kanaryjską. Bardzo się wstydzimy, że to wszystko się dzieje – podkreśla.
W tym kontekście nie ma wątpliwości, że szczególnie w mediach społecznościowych „mówi się o tym wiele” w tym duchu. – Spojrzenie na Senegalczyków nieco się zmieniło – komentuje.
Najświeższe wieści z Wysp Kanaryjskich
Codzienne newsy, alerty pogodowe i praktyczne informacje – prosto z wysp, po polsku. Mieszkamy tu i wiemy co się dzieje, zanim trafi do mediów. Wszystko publikujemy na naszym kanale WhatsApp – bez pośredników, bez algorytmu.


