katamaran oz poscig piraci maroko gran canaria

Pościg piratów na Atlantyku. Polska załoga uciekła katamaranem

Opracowanie przy pomocy sztucznej inteligencji na podstawie informacji hiszpańskojęzycznych. Źródło pod artykułem.

Trzydzieści minut grozy na Atlantyku

Trzydzieści minut z silnikiem pracującym na granicy wytrzymałości, cztery lub pięć łodzi depczących po piętach i obawa, że ich załogi zdołają wedrzeć się na pokład. To, co miało być spokojnym rejsem ku Wyspom Kanaryjskim, zamieniło się w pełne napięcia doświadczenie dla ośmiu osób na pokładzie hiszpańskiego katamaranu Oummoulcolzom, znanego jako Oz. W minioną sobotę musieli oni zwiększyć obroty do maksimum, by uciec przed kilkoma jednostkami, które zaczęły ich śledzić u atlantyckiego wybrzeża Maroka.

– Wrzuciliśmy pełną moc i trzymaliśmy kciuki – wspomina Javier Navarro, jeden z członków załogi, stojąc przy nabrzeżu w Las Palmas, gdzie katamaran pozostaje zacumowany po całym zajściu. Bezpieczni już na Gran Canarii jego uczestnicy przygotowują się do udziału w Atlantic Rally for Cruisers (ARC), transatlantyckim rejsie ku Karaibom, w którym Oz będzie jedynym hiszpańskim jachtem w tej edycji.

Po sześciu dniach w Rabacie wrócili na wodę

Załoga spędziła wcześniej sześć dni, chroniąc się w Rabacie w Maroku z powodu złej pogody, i dopiero co wznowiła żeglugę w kierunku archipelagu kanaryjskiego, gdy natrafiła na sytuację, której się nie spodziewała. Było około dziesiątej rano w sobotę 14 listopada. Płynęli wówczas wzdłuż marokańskiego wybrzeża, kiedy zauważyli kilka jednostek po lewej burcie.

– Było cztery lub pięć łodzi, po trzy lub cztery osoby na każdej. Jedna była większa, pozostałe mniejsze – wyjaśnia Navarro, który pamięta, jak zaczęły się zbliżać z dużą prędkością do rufy katamaranu, by go otoczyć. Początkowo żeglarze podnieśli obroty silnika do 2300, próbując się oddalić. Szybko jednak przekonali się, że jednostki wciąż się przybliżają.

– Nie było sposobu, by się od nich uwolnić – podkreśla. Według relacji członka załogi Oza dystans skurczył się do około 200–300 metrów. W obliczu możliwości, że zostaną dopędzeni, zdecydował się doprowadzić silnik niemal do granicy wytrzymałości.

– Wrzuciliśmy 3000 obrotów, z całym ryzykiem, jakie się z tym wiąże, bo silniki w takich jednostkach zwykle się zatrzymują. Trzymaliśmy kciuki – opowiada, wciąż zdenerwowany na wspomnienie tego, co przeżyli.

Zmiana kursu i walka z falą

Sam manewr też nie był łatwy. Aby spróbować uciec, lekko zmienili kurs na otwarte morze, gdzie natrafili na silniejszą falę. Katamaran o długości 58 stóp musiał utrzymywać wysoką prędkość, zmagając się z falami. Przez około pół godziny załoga uważnie śledziła ruchy domniemanych piratów, starając się zachować dystans i nie dopuścić, by zbliżyli się wystarczająco, by wejść na pokład żaglowca.

– Nigdy nie wiesz, jakie mają zamiary – przyznaje Navarro. Zapewnia jednak, że charakter jednostek i sposób, w jaki się zbliżały, kazały im się obawiać, że chcą dostać się na pokład. – Wyraźnie było widać, że to nie są łodzie rekreacyjne ani rybackie – twierdzi.

Niepewność zmusiła osobę odpowiedzialną za katamaran do wydania poleceń pozostałym członkom załogi. Zgodnie z jego notatkami na temat zdarzenia kapitan i on poprosili resztę załogi, by unikała jakiegokolwiek gestu, który można by uznać za prowokację, i zachowała spokój na wypadek, gdyby inne jednostki zdołały ich dopaść. Załoga nadała także przez radio wezwanie pomocy w obawie przed możliwym abordażem.

Piraci się wycofali

W końcu, po kilkunastu minutach pościgu, jednostki zrezygnowały, a Oz mógł kontynuować rejs ku Wyspom Kanaryjskim.

– Trzy minuty później, gdybyśmy zauważyli ich obecność, prawdopodobnie weszliby na pokład – uważa Navarro, choć przyznaje, że nigdy nie poznali prawdziwych zamiarów ich załóg.

W trakcie incydentu Javier Navarro skontaktował się z dwoma zaprzyjaźnionymi funkcjonariuszami Gwardii Cywilnej stacjonującymi w rejonie Kartageny, Paco L. L. i Juliánem Q., którym przekazał, co się dzieje, prosząc o pomoc. Jak wyjaśnia, reakcja była natychmiastowa. Obaj funkcjonariusze zaczęli uruchamiać kontakty i sprawa trafiła do Gwardii Cywilnej, hiszpańskiej Armii oraz innych służb bezpieczeństwa.

– Odpowiedź Gwardii Cywilnej była natychmiastowa dla naszej ochrony, bo do Wysp Kanaryjskich pozostawało nam jeszcze wiele mil – podkreśla. Navarro zapewnia, że podczas dalszego rejsu obserwowali samoloty wojskowe i otrzymywali informacje o możliwych środkach nadzoru, gdy zbliżali się do archipelagu. Wymienia wśród nich przelot wojskowego samolotu hiszpańskiej Armii oraz obecność myśliwca. Wskazuje też, że władze powiadomiły o zajściu marokańskie służby bezpieczeństwa.

Podziękowania dla Gwardii Cywilnej i Armii

Javier Navarro podkreśla rolę Gwardii Cywilnej i Armii po tym, co przeżyli: – Przekazali nam mnóstwo spokoju. Żeglarz nalega na znaczenie otrzymanego wsparcia, gdy kontynuowali rejs ku Wyspom Kanaryjskim, bo po incydencie czekały ich jeszcze dwa dni przeprawy przez Atlantyk do wysp.

To doświadczenie skłoniło Javiera Navarro do zaapelowania o większą obecność środków nadzoru w korytarzu morskim łączącym Cieśninę Gibraltarską z Wyspami Kanaryjskimi, wykorzystywanym przez liczne jednostki rekreacyjne i sportowe zmierzające ku archipelagowi.

– Od przepłynięcia Cieśniny aż do Wysp Kanaryjskich nie widzieliśmy ani jednego marokańskiego okrętu – zapewnia. Członek załogi porównuje tę sytuację do żeglugi po wodach hiszpańskich, gdzie – jak twierdzi – częściej można spotkać jednostki służb celnych lub innych organów nadzoru, których obecność daje większe poczucie bezpieczeństwa.

Jego zdaniem władze powinny wzmocnić ochronę szlaku często uczęszczanego przez żeglarzy z różnych krajów, zwłaszcza w tygodniach poprzedzających start transatlantyckich regat wyruszających z Gran Canarii.

– To bardzo uczęszczany szlak. Trzeba go wzmocnić i nieco lepiej chronić – przekonuje.

Łodzie bez sygnału AIS

Inny szczegół, który zwrócił uwagę załogi, to fakt, że jednostki, które ich śledziły, nie były zidentyfikowane w systemie AIS – technologii pozwalającej poznać pozycję i ruchy statków wyposażonych w takie urządzenia. Brak sygnału AIS nie oznacza jednak koniecznie nieprawidłowości, ponieważ nie wszystkie jednostki mają obowiązek posiadania tego systemu.

Navarro nalega, by to, co się stało, posłużyło do zwrócenia większej uwagi na bezpieczeństwo żeglarzy pokonujących tę trasę, zwłaszcza wobec możliwości kradzieży lub innych incydentów na pełnym morzu.

Oz dotarł do Las Palmas i szykuje się do ARC

Po pozostawieniu pościgu za sobą katamaran kontynuował rejs ku Wyspom Kanaryjskim. Do przebycia pozostało mu jeszcze wiele mil, podczas których jego uczestnicy szczególnie uważnie wypatrywali obecności innych jednostek. Oz dotarł w końcu w poniedziałek do Las Palmas de Gran Canaria i stoi zacumowany przy nabrzeżu ARC, gdzie przygotowuje się do udziału w transatlantyckiej przeprawie, która wyruszy w niedzielę 22 listopada w kierunku Karaibów.

Katamaran, Privilege 585 o długości 17,83 metra, należy do przedsiębiorcy z Kartageny Alfonso Torresa, który udostępnił jednostkę na potrzeby tego projektu. Choć w rejsie ku Wyspom Kanaryjskim brało udział osiem osób, Navarro wyjaśnia, że tylko dwie z nich, Tono i Javier, pozostaną na pokładzie podczas ARC. Przed incydentem grupa cieszyła się przygodą naznaczoną wspólnym życiem, wędkowaniem i doświadczeniami dzielonymi na morzu.

– Przygoda, która obdarowuje nas niesamowitymi chwilami, momentami na rybach, zabawą i wspólnym czasem w rodzinnym gronie – wspomina Navarro.

Rejs z misją solidarnościową

Podróż ma też wymiar charytatywny. W ramach inicjatywy Milla Solidaria, związanej z projektem Oz ARC, różne firmy przekazują środki finansowe za każdą przebytą milę. Fundusze trafią do Hermanitas de los Pobres w Kartagenie, do tamtejszego Hospital de la Caridad oraz do Fundación Chinguetti, która realizuje projekty opieki zdrowotnej w Mauretanii.

Teraz, po sześciu dniach oczekiwania na lepszą pogodę w Rabacie i po pościgu, który trzymał w napięciu ośmioro uczestników przez pół godziny, Oz przygotowuje się do kolejnego wyzwania: przepłynięcia około 5000 kilometrów oceanu dzielących Las Palmas de Gran Canaria od Santa Lucía na Karaibach. Navarro nie przestaje dziękować tym, którzy umożliwili podróż, i tym, którzy zainteresowali się ich bezpieczeństwem. Rejs pomyślany jako spełnienie marzenia, jeszcze zanim rozpoczął swój transatlantycki etap, zostawił już swoim bohaterom doświadczenie, o którym trudno zapomnieć.

Źródło

Przewijanie do góry
Share via
Copy link