Ćwierć wieku z winem w roli głównej
El Zarcillo należy do tej klasy restauracji, które po 25 latach istnienia z szacunkiem patrzą w przeszłość, ale z nadzieją i entuzjazmem spoglądają w przyszłość. Nowy właściciel, Génesis Fernández, przejął pałeczkę od Mario Reyesa, który otworzył lokal przed ćwierćwieczem. Fernández robi to jednak ze spokojem charakterystycznym dla miejsc, które poznał od podszewki przez ostatnie 12 lat. Przez ten czas nauczył się wytrzymywać próby, doskonalić swój warsztat i nigdy nie tracić z oczu esencji restauracji: wina jako własnego języka i kanaryjskiej kuchni wiernej swojemu regionowi, ale nie stojącej w miejscu.
Zmiana rąk właścicielskich nie naruszyła tej tożsamości – wręcz ją umocniła. Lokal przeszedł na własność człowieka, który był już jego szefem kuchni. Génesis Fernández, urodzony w dzielnicy La Isleta na Gran Canarii, to kucharz wykształcony na wyspie, którego rozwój zawodowy przebiegał bez fajerwerków – opierał się na pracy, regularności i absolutnej wierności lokalnym produktom. Ten dyskretny, ale nieustanny rozwój dziś stawia go w gronie kucharzy najbardziej oddanych tradycyjnej kanaryjskiej książce kucharskiej, jakich można znaleźć na całej Gran Canarii.
Wino jako filozofia, nie dodatek
El Zarcillo narodziło się jako enoteka i to powołanie wciąż pozostaje jego znakiem rozpoznawczym. Mario Reyes wyobrażał je sobie jako przestrzeń, gdzie wino odgrywa kluczową rolę – z obszerną kartą, staranną obsługą i doświadczeniem łączącym przyjemność z edukacją. Ta filozofia pozostaje nietknięta. Lokal wciąż traktuje wino nie jako dodatek, ale jako istotną część kulinarnej opowieści. To przymierze z winem jest w pełni żywe i znajduje naturalną kontynuację w relacji z winiarnią Vinícolos i samym Mario Reyesem – więzią, która stanowi DNA całego projektu. W El Zarcillo wino nie jest dekoracją – stanowi strukturę posiłku, zarówno w butelce, jak i w kieliszku. A to, na wyspie, gdzie wiele restauracji wciąż traktuje łączenie wina z jedzeniem jak dodatek, stanowi wyraźną różnicę.
Kuchnia, która nie krzyczy, by być słyszaną
Kuchnia Génesisa Fernándeza staje się coraz bardziej rozpoznawalna, ponieważ nie potrzebuje podnosić głosu, by się narzucić. Szef pracuje na lokalnych produktach, ze współczesnym spojrzeniem, i pozwala, by to smak, technika i dbałość o detale mówiły za niego. W tym sensie El Zarcillo pozostaje wierne bardzo kanaryjskiej idei gotowania: głębia smaku, produkt, pamięć i pewna naturalność w działaniu. Na talerzu przekłada się to na dania, które łączą się z regionem i emocjami.
Przystawka w formie falafela to już wystarczający powód, by usiąść przy stole – doskonale oddaje bowiem chęć zaskakiwania bez zaburzania równowagi lokalu. Do tego dochodzi chleb z piekarni Puño de Amaro z Ingenio – pozornie drobna decyzja, która wiele mówi o tym, jak tutaj dba się o szczegóły, włączając w to domowe, rzemieślnicze masło przygotowywane w tej samej kuchni.
Klasyka, która nie nuży, i nowości, które zachwycają
Karta łączy dobrze rozpoznawalne klasyki z sugestiami spoza menu, które uzasadniają każdą wizytę. Wciąż dostępne są już niemal legendarne pozycje, jak tortilla z wędlinami ibéricos przygotowywana na miejscu czy domowa sałatka rosyjska – dwa dania, które pomagają zrozumieć, dlaczego El Zarcillo potrafi utrzymać lojalność klientów, nie rezygnując z pewnego kulinarnego komfortu.
Ale El Zarcillo żyje nie tylko wspomnieniami. W ostatnich dniach w karcie pojawiły się niezapomniane sezonowe propozycje, jak świeży groszek z Santa Brígidy z żółtkiem jaja. Osobne wyróżnienie należy się daniu ropa vieja marina – przygotowanemu z odsolonej ryby, opracowanemu w niemal domowej logice, jakby przechwytywało pamięć o resztkach z sancocho (tradycyjnej kanaryjskiej zupy rybnej), ale przeniesionej tutaj na wyrafinowany i doskonale rozwiązany poziom. Tym razem obecność okonia morskiego Aquanaria podnosi danie jeszcze wyżej i sytuuje je na styku tradycji i techniki, bez żadnej sztuczności.
Słodkie zakończenie i magia obsługi
Słodkie zakończenie utrzymuje wysoki poziom. Crème brûlée jest smaczne i dobrze wykonane, ale to huevos moles (tradycyjny kanaryjski deser jajeczny) pozostawia bardziej osobisty i emocjonalny ślad – przywołuje rodzimy deser, który wielu z nas przenosi do wspomnień z dzieciństwa. Ta umiejętność aktywowania pamięci bez popadania w łatwą nostalgię to tak naprawdę jedna z najsolidniejszych zalet El Zarcillo.
W kulinarnym krajobrazie często zdominowanym przez hałas i pogoń za efektem, El Zarcillo stawia na coś innego: konsekwencję, wyczucie i wyraźną tożsamość – zarówno w kuchni, jak i na sali, która pracuje z tą samą finezją, elegancją i pewnością siebie, jakie przekazują dania. Fady wciąż czaruje swoim uśmiechem i nienagannym zachowaniem – należy do tych kelnerów, którzy – jak mówi Pitu Roca – promieniują radością, a to udziela się gościom.
Po 25 latach restauracja nie tylko wciąż istnieje – wciąż ma sens. I w tej cichej ciągłości tkwi jej siła. Na kolejne 25 lat!
Jeśli macie ochotę, możecie nas śledzić na Instagramie, X i TikToku pod pseudonimem @javiers_gastro.
Najświeższe wieści z Wysp Kanaryjskich
Codzienne newsy, alerty pogodowe i praktyczne informacje – prosto z wysp, po polsku. Mieszkamy tu i wiemy co się dzieje, zanim trafi do mediów. Wszystko publikujemy na naszym kanale WhatsApp – bez pośredników, bez algorytmu.
Parking przy Bellas Artes nową przestrzenią kulturalną La Laguny
Plaża San Marcos w Icod de los Vinos ma szansę na ratunek
Patty Mills podbija TikToka i pokazuje Teneryfę od kuchni
Ana Guerra podbija Chiny: Koncert w deszczu na festiwalu OModa
Cervecería La Artillería w La Lagunie – ukryty raj dla smakoszy
Spór o willę doktora Apolinario w Las Palmas: właściciele kontra ochrona zabytków
Greenpeace przeciwko parkowi rozrywki w Punta Blanca: „To czysty greenwashing”
Wizyta papieża na Teneryfie: utrudnienia w ruchu i na lotnisku Los Rodeos
Pieszo przez Wyspy Kanaryjskie: ambitny projekt edukacyjny GR 131 powraca w 2026 roku
